Biologia
Polski
Gdy się nie widzą, gwizd leci w dal
Bąbel gubi stado z oczu w mętnej zatoce, lecz rozpoznaje charakterystyczny gwizd mamy. Potem wysyła kliki i słucha ich echa, by znaleźć szerokie przejście. Radosna piosenka dla dzieci pokazuje, jak delfiny butlonose utrzymują kontakt, korzystają z echolokacji i zwracają uwagę ruchem oraz pluskiem.
Posłuchaj
Wybierz platformę, aby otworzyć jej odtwarzacz. Odtwarzanie rozpocznij jego przyciskiem Play.
Zakres odtwarzania zależy od platformy, konta i przeglądarki. Może być dostępny podgląd utworu.
Tekst na podstawie napisów do nagrania.
Tekst piosenki
Co miga w mętnej, turkusowej zatoce?
To Bąbel, mały delfin butlonosy
Z mamą Falą płynie razem ze stadem
Trawa morska kryje bliskich na chwilę
Przy jego pysku lśnią małe bąbelki
Z trawy płynie znajomy gwizd Fali
Bąbel go poznaje, odpowiada swoim
Gdy się nie widzą, gwizd leci w dal
Tak delfiny pozostają w kontakcie
Każdy butlonos ma swój własny gwizd
Bąbel już wie, że mama jest blisko
Przed Bąblem wyrastają ciemne skały
Wysyła serię kliknięć, potem słucha
Bliska ściana szybko odbija echo
Od dalszej skały wraca nieco później
Echolokacja wskazuje szerszą drogę
Gdy się nie widzą, gwizd leci w dal
Tak delfiny pozostają w kontakcie
Każdy butlonos ma swój własny gwizd
Bąbel już wie, że mama jest blisko
Fala uderza ogonem o wodę
Wielki plusk przyciąga uwagę stada
Wszystkie skręcają i płyną przez łuk
Gdy się nie widzą, gwizd leci w dal
Tak delfiny pozostają w kontakcie
Każdy butlonos ma swój własny gwizd
Bąbel już wie, że mama jest blisko
Za skalnym łukiem stado jest znów razem